Karar Verme Zamanımız Gelmedi Mi?

Artık unutmaya başladığımız veya unutmak istediğimiz bir sırada yine o acı haberle sarsıldık: "Aktütün Karakolu'na hain saldırı:15 şehit"…

Belki ilk saldırı değil ama maalesef de son olacağa da benzemiyor. 15 askerin ve de belki de 23 PKK'lının evine ateş düştü dün. Peki ne uğruna?
İnsan gencecik insanların bu saçma-sapan kavga yüzünden göz göre göre ölmesine dayanamıyor. Çaresiz, eli kolu bağlı oturmak insanın kanına dokunuyor.
Bugünkü köşe yazıları içerisinde beni en çok etkileyen Mehmet Altan'ın yazısıydı. Bu Aktütün Karakolu'na yapılan 5.saldırıymış. Daha önce 4 kez saldırıya uğrayan bir karakolu koruyamıyorsak, bölgeden istihbarat alamıyorsak, istihbarat alacak teknolojiye sahip değilsek sizce de biraz düşünmemiz gerekmez mi? 15 gencimizin daha bir ihmal yüzünden öldükleri ihtimali bizi kahretmez mi?
Vatan'ın haberine göre; çatısı bırakın kurşuna, füzeye rüzgara bile dayanacak gibi durmayan, kalın duvarlar yerine kum torbalarıyla korunan, kapasitesi yetmeyince yanına iklim çadırı kurulan bir yer…
PKK buraya en son saldırısını daha bu sene içerisinde 9 Mayıs'ta yapmış… İnsan tüm bunlardan sonra düşünmeden, üzülmeden ve de sinirlenmeden edemiyor...
Peki bu sorunun çözümü nedir? Tezkere midir, sınır ötesi-sınır içi harekatlar mıdır? Uluslar arası baskılar mıdır?
Aslında sorunun çözümü bunlar olsaydı çoktan çözmüş olmamız gerekmez miydi?
Düşünün elimizde kanseri hızla ilerleyen bir organ. Bizse organa neşter vurup duruyoruz, kanserin bir kısmını alıp bırakıyoruz. Oysaki yapmamız gereken ilk şey kanseri durdurmaktır.
Mehmet Altan'ın da dediği gibi maalesef ülkemizde çözüm üretecek tam bir "siyasi irade" yok. Hep ya lafta kalıyor, ya da çok yetersiz kalıyor. Ayrıca askeri müdahalede birlikte hareket eden, sonuna kadar destek veren siyasi parti liderleri iş çözüme gelince köşe bucak kaçtıkları yetmezmiş gibi çözüme de balta vurmaya çalışıyorlar.
"Dağdan inmelere engel olmazsak başarılı olamayız" diyen Başbuğ'dan da daha atması gereken adımları tam olarak göremedik. Tabi daha yeni göreve geldi, ama ondan da kararlılık bekliyoruz.
Peki bu durumda biz ne yapacağız? Karar vermeliyiz… Karar vericilerin yerine belki de… Biz o iradeyi göstermeliyiz… "Kanserli organı" kesip atmak mı istiyoruz, yoksa gerçekten kanserle "savaşmak" mı istiyoruz? Biraz düşünelim…

Ekleyin:: del.icio.us | Digg